Pociąg do Hogwartu (#01)

To był szary dzień. Mimo to małej Julie nie opuszczała radość.
- Zapomniałaś książki do transmutacji, skrzacie-mruknął Harry podając jej gruby podręcznik.
- Dzięki-odpowiedziała dziewczyna. Odwróciła się, by spakować do kufra znalezisko brata.
- Rozczesz włosy, Julie, wyglądasz jak jakieś dzikie zwierzątko-zaśmiała się Lily gładząc ręką jej rudą czuprynę.
- Mamo, już spakowałam szczotkę.
- Och... zresztą. Chodźcie, bo się spóźnimy.

Minęło trochę czasu, zanim dostali się na dworzec King's Cross. Lily spojrzała na rodzeństwo ze wzruszeniem i powiedziała:
- Dacie sobie radę. Harry, mam nadzieję, że posłuchałeś mnie co do wyboru nowych przedmiotów. Nie bierz wróżbiarstwa, to zwykłe bójdy. Julie, kochanie-dodała, tuląc córkę.-Ucz się pilnie. Mam nadzieję, że trafisz do Gryffindoru. Tam wychowają cię na porządną dziewczynę. Powodzenia wam życzę. Kocham was-cmoknęła dziewczynkę w policzek, a Harry'ego przytuliła.
- Jak najszybciej. Nie zatrzymuj się-szepnął chłopak.

Minutę później Harry umiejscowił już swój bagaż i pomógł jedenastoletniej Julie. Weszli razem do pociągu. Chłopak spytał:
- Znajdziesz sobie miejsce?
­ Harry, proszę-mruknęła dziewczynka.-Weź mnie ze sobą. Ja się boję.
- Wiedziałem-westchnął.-Chodź.
Przejrzeli kilka przedziałów. Dopiero szósty okazał się być całkowicie pusty. Weszli do niego i rozsiedli się.
Minęło kilka minut i pociąg ruszył. Wkrótce pędził już po torach z dużą prędkością. Po chwili usłyszeli trzask i drzwi przedziału otworzyły się. Dziewczyna z burzą loków na głowie rzuciła się Harry'emu na szyję.
- Tu jesteś, Ha...-zaczęła.-Och. Cześć.
Ron stał nadal w drzwiach.
- Cześć-pisnęła Julie wlepiając w Hermionę swoje ogromne, zielone oczy.
- Harry, kim ona jest?-spytał rudzielec patrząc podejrzliwie na jedenastolatkę.
Potter zarumienił się.
- To moja siostra-bąknął.-Siadajcie.
Usiedli, jednak nadal dziwnie patrzyli na Julie.
- A tak właściwie-zaczęła Hermiona po długim czasie milczenia.-To jak masz na imię?
- Juliet Lily Potter-wyrecytowała dziewczynka, nie przerywając kontaktu wzrokowego.

I właśnie wtedy stało się to. Zrobiło się zimno, szaro, nijako. Pociąg zatrzymał się nagle, a do środka przedziału weszły one. Zakapturzone, szare postacie o długich palcach i ciemnej otchłani zamiast twarzy-dementorzy.
Harry zemdlał. Stracił świadomość.
Hermiona skuliła się w kącie wytrzeszczając oczy.
Ron oczy zamknął i odwrócił się tyłem.
- Expecto Patronum!-rozległ się krzyk. Postacie wypełzły z przedziału oślepione blaskiem, a za nimi dziwne widmo. Jakaś łania?

- Jakim cudem ty...-zaczął mężczyzna, który pojawił się znikąd w przedziale. Miał poranioną twarz i podarte szaty.
- Nie ma nic gorszego, jak nie umieć się obronić-rzekła Julie.
- Przecież mało który dorosły potrafi wyczarować patronusa, jak pierwszoklasistka...
- Profesorze Lupin, nie bądźmy stereotypowi-warknęła.-To, że jestem młodsza, nie znaczy, że gorsza.
- Absolutnie... Ty jesteś Potter, tak?-spytał Remus.-Jesteś bardzo podobna do matki. Mógłbym przysiądz, że identyczna.
- Julie Lily Potter-ukłoniła się dziewczynka.
- Siostra Harry'ego, powiadasz? Harry, taki podobny do ojca. Muszę z wami niedługo porozmawiać przy herbacie.
I odszedł. Przez całą drogę w przedziale panowała cisza. Harry bał się to wszystko skomentować. Hermiona i Ron mieli okropne podejrzenia.